Co mówi prawo?
Ukończenie 18. roku życia przez dziecko nie oznacza automatycznego końca obowiązku alimentacyjnego. Zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, rodzice mają obowiązek łożyć na utrzymanie dziecka tak długo, jak długo nie jest ono w stanie samodzielnie się utrzymać.
Dotyczy to sytuacji, gdy dziecko:
- kontynuuje naukę (szkoła średnia, studia),
- nie osiąga jeszcze własnych dochodów,
- nie zdobyło kwalifikacji zawodowych,
- nie może jeszcze podjąć pracy zarobkowej.
Co ważne - obowiązek alimentacyjny trwa nie tylko w czasie nauki, ale również w okresie zdobywania doświadczenia zawodowego, praktyk, staży itp.
Nie ma “automatycznego terminu końca alimentów”
Sąd nie wskazuje z góry konkretnej daty, do której rodzic musi płacić alimenty. Obowiązek ten ustaje dopiero wtedy, gdy dziecko się usamodzielni, czyli zdobywa kwalifikacje, kończy naukę i osiąga niezależność finansową.
Kiedy można przestać płacić alimenty?
Rodzic może wnioskować o uchylenie obowiązku alimentacyjnego, jeśli:
- dziecko zakończy naukę i zdobyło zawód,
- podejmuje pracę i zarabia wystarczająco na własne utrzymanie,
- celowo nie podejmuje nauki ani pracy, nie wykazuje chęci usamodzielnienia się (np. z lenistwa, braku motywacji).
Sądy nie chronią w nieskończoność biernych dorosłych dzieci. W każdej z tych sytuacji można złożyć do sądu pozew o uchylenie obowiązku alimentacyjnego.
Nie rekomendujemy samodzielnie przestawać płacić alimentów bez wyroku sądu - może to grozić egzekucją komorniczą lub nawet odpowiedzialnością karną (uchylanie się od płacenia alimentów jest przestępstwem).
Podsumowanie
- Pełnoletność dziecka nie kończy obowiązku alimentacyjnego.
- Decyduje nie wiek, a faktyczna zdolność do samodzielnego utrzymania się.
- Zanim przestaniesz płacić – skonsultuj się z prawnikiem lub złóż pozew do sądu.
Masz wątpliwości, czy nadal musisz płacić alimenty na dorosłe dziecko? Skonsultuj się z profesjonalistą – lepiej działać zgodnie z prawem, niż później tłumaczyć się przed komornikiem! My w naszej Kancelarii na drodze prawnej nie pozwolimy Ci się zgubić!
Wykorzystane źródła:
art. 209 Kodeksu karnego;
art. 133 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
